_{آغاز عصر بی تفاوتی:}

                   _{...و آنگاه خورشید سرد شد}

هم نسلی عزیز تو رو خدا گوش کن

فاش می گوییم از گفته خود دل شادم

شهدا رفتند تا من و تو آزاد زندگی کنیم نه که الان به سر ولباس مون گیر بدن ...

بیایم بگیم که شهدا با بعضی از این هایی که الان دارن دم از شهادت وجنگ و ایثار میزنن کاملاٌ فرق می کنن....

بیایم بگیم که شهدا هم رو میتونیم بدون چفیه هم  تصور کنیم ....

بیایم بگیم که چرا دیگه از اون همه حرمت واحترامی که به شهدا می گذاشتن دیگه خبری نیست...

بیایم بگیم که گوش کردن آهنگ کربلای جبهه ها یادش بخیر امل بازی نیست و....

دوست عزیز نمی دونم گفته های بالا دغدغت بود یا نه ولی ازت می خوام رو گفته هام یه خورده فکر کنی و از خودت بپرسی آیا این همه فاصله ای که با شهدا داریم درسته

آیا درسته که حاضر نباشیم حتی یک مطلب هم در مورد شهدا بخونیم واین رو هم .نمیدونم این وضعیتی که الان پیش اومده تقصیر کیه نمی دونم تقصیر فیلم سازی بود که فیلمش بیشتر شبیه طنز بود تا روایت جنگ نمی دونم تقصیر اون هایی بود که هر وقت خواستند زندگی نامه یه شهید رو بنویسن حتما باید می نوشتند که اون شهید از خانواده فقیر وساده زیست بود و یا شاید هم تقصیر اون هایی باشه که وقتی می خواستند با یه خانواده شهیدی مصاحبه کنند تا زمانی که همسر شهید چادرش را نمی پوشید دوربینشون را روشن نمی کردند ولی با همه اینها امید وارم که بتونم یه خورده از واقیت ها رو بیان کنم و بگم که بابام هم مثل شماها عاشق چهل ستون وتخت جمشید بود وبه خلیج تا ابد فارس افتخار می کرد بیام بگم که بابام مثل کاوه جنگید تا قصه ی عشق سیاوش زنده بمونه و یا بهتره بگم بابام جنگید تا اروند رود نشه شط العرب. اما این رو هم می خوام بدونی دوست عزیز    درسته که شهدا وظیفه شون بود ولی آیا انصافه که نسبت به کسانی که جونشون رو فدای من وتو کردند اینجور فکر کنیم . در سته که وقتی تو خیابون به لباسمون گیر میدن بذاریم تقصیر شهدا . آیا درسته که تو اداره ها از این اتاق به اون اتاق می فرستنمون به شهدا توهین کنیم . آیا درسته که نمی تونی ازدواج کنی چون خونه نداری به شهدا گیر بدیم اما به خدا اونا نرفتند تا الان به لباسمون گیر بدن و تو اداره ها تحویلمون نگیرند وخونه نداشته باشیم .بنظرت چیکار می تونستند بکنن وقتی عراق داشت با سرعت هرچه تمام تر خاک کشورمون رو می گرفت . تو جای اون بودی چی کار میکردی. می جنگیدی یا چمدونات رو می بستی و بی تفاوت از این که زنان و دختران آبادانی وخرمشهری سر پناه ندارند می رفتی خارج از کشور و وقتی که آب ها از آسیاب می افتاد بر میگشتی و می گفتی اونا که جنگیدند چقدر روحیه خشنی داشتند وهزارتا انگ دیگه بهشون می چسپوندی . آره دوست عزیز وقتی که داشتن تو سواحل در یا ها دوش آفتاب می گرفتن  جوانانی از همین دیار برای دفاع از کشورشان تو خون خودشان می غلتیدند .