یه چند روز رفته بودم یه جای بی آب و علف مسافرت...

ببخشید که سر نزدم و نظرات صمیمانه تان پشت سد "ثبت پس از تایید" ماند ...

شاید اینجا  دستخوش یه سری تغییرات بشه...فعلا مشغول ساخت و سازم...

۱:پست قبل برام یه پست ویژه بود و عزیز... دوست داشتم  یا شاید هم  توقع که بعضی عزیزان یه کامنت هر چند کوچک بزارن ...حالا نشد ..فدای سرتون...

۲: ((نایک اصله ،تن خورش حرف نداره

150قیمت خورده بود ،اما حالا توی حراجه ))

اگر بر سر مارک پوشی وسواس داشته باشید ،به یقین جمله بالا را باره ها وبارها شنیده اید .مارک ها دیگر عضو جدا ناپذیر از زندگیمان شده اند و آنقدر پیش رفته اند که حالا گاهی هویت مان را هم با ترازوی مارک می سنجیم. انساینت ها در عینک های" آلویرو مارتینی" ، شلوار های "لی وایز" وکفش های "پرادا" رقم می خورند.

در کیفیت و شیک بودن برند هایی که بیلبورد ها و صفحات نشریات را به تصرف خود در آورده اند شکی نیست و مسلما نمی توان کت "ورساچی" را با دستکار حسین آقا خیاطِ سر کوچه مقایسه کرد .اما به راستی چقدر در اورجینال بودن این محصولات یقین داریم ؟ گاهی آنقدر چشم بسته و کور کورانه خرید می کنیم که فقط کافی است لوگوی پلنگ نیم خیز شده ای گوشه آن هک شده باشد..اینجاست که کار تمام است و کفش را بجای puma اصل می پوشیم....چشم هایمان را باز تر کنیم و دقیق تر به دور و برمان نگاه گنیم .می بینیم این مارک ها و امضا های چشم نواز سعی در تسخیر افکار ،عادت ها و حتی انتخاب دوست هایمان نیز دارند .دوست شاعری داشتم که اتفاقا شعر های خوبی هم می گفت .((لاعقل از نظر من اینطور بود )) اما همیشه با نظرات تند و نا امید کننده رو به رو بود .این دوست طی یک حرکت بی شرمانه یکی از شعر هایش را با نام یکی از شاعران مطرح که دستش از دنیا کوتاه بود کار کرد..همین نام یا امضا کافی بود تا سیل تحسین های مبالغه آمیز سرازیر وبلاگش شود.

شاید برایمان عادت شده است .عادت به لینک دادن به وبلاگ هایی با نویسند های مارک دار. برایمان فرقی نمی کند که از تاریخ آخرین پستش 10 ماه می گذرد و از دنیای وبلاگ نویسی خدا حافظی کرده باشد ..مهم نام گوش نواز نویسنده اش است.عادت کرده ایم به بی تفاوتی نسبت به لینک های گم نامی که خواننده ی پرو پا قرص وبلاگمان هستند و برای هر پستمان سخاوتمندانه نظر می گذارند . و گاهن وبلاگشان خیلی زیبا تر و پر محتوا تر از وبلاگ هایی است که نام دهن پرکنشان بلاگستان را را به تسخیر خود در آورده است.دیروز در وب گردی هایم به وبلاگی رسیدم که 1300 نظر پایین پست دو جمله هایش جا خوش کرده بود ،نظراتی که برای بهترین هایکو ژاپنی هم نخواهند نوشت... حق با شماست ، این را خوب می دانم که" نابرده رنج گنج میسر نمی شود" و هستند عزیزانی که اسیر این مارک پرستی نشده اند و نسبت به ساده ترین بازدید کننده شان هم واکنش نشان می دهند و بی تفاوت نیستند. اما .می ترسم از روزی که همین اندک هم به این بیماری دچار شوند ....