سلام سردار. می خواهم درد دلی کنم. می خواهم از قصه غصه هایم بگویم. قدری به حرف هایم گوش کن. به حرف های یک نسل سومی که مدتی است به راحت طلبی و مرفه بی درد بودن متهمش کرده اند.

سردار! خیلی وقت است که دل تنگم. دل تنگ از بی اعتنایی هایی که این چند سال متحمل شدهام. دل تنگ از طعنه و زخم زبان هایی که این روزها می شنوم.

سردار! وقتی دل تنگ شدم که بعضی از یارانت گفتند من و رفیق نمیکت نشینم توان انجام دادن کارهای سخت زمان شما را نداریم. گفتند ما نمی توانیم مثل تو و یارانت پشت صف های اعزام نیرو برای رفتن به جبهه ها صف ببندیم.

اعتراف می کنم که شاید من و رفیقانم جرات و شجاعت شما و همرزمانت را نداشته باشیم اما کاش بودی و می دیدی که همین جوانانی که به تنبلی متهمشان کرده اند چگونه برای رفتن و کمک به زلزله زدگان بم صف کشیدند و با چه حالی برای خاکسپاری تن خاکی تو و یارانت که در شلمچه، دوکوهه و طلائیه جا مانده بود، اشک ریختند.

همین جوانانی که از روی قیافه و طرز لباس پوشیدنشان نسبت به ایمان وعقیده شان قضاوت کردند و متاسفانه قضاوتی منصفانه نبود.

سردار! آن روزها به صرف جو حاکم بر کشور و جنگی که بر ما تحمیل شده بود، ارزش ها فرق می کرد. آن زمان نشانه مردانگی و شجاعت در خنثی کردن مین ها و بازایستادن تانک ها از پیشروری بیشتر بود اما اکنون وضع فرق کرده است.

عصر حاضر را به ظاهر زمان صلح نامیده اند. زمانی که مدال المپیاد های جهانی و عقب نماندن از قافله علم و دانش، نشانه شجاعت و دفاع از کشور است.

سردار! تو با کلاش و موشک می جنگیدی و من نیز اکنون می جنگم اما با سلاحی متفاوت. سلاح امروز من قلمم است. تو آن روزها باید سنگینی آرپیجی را بر روی شانه های پرتوانت متحمل می شدی و من هم امروز باید سلاح خود را پرفشار در دستانم نگاه دارم.

جنگ ما، دیگر جنگ آرپی جی و موشک نیست. جنگ مدال هایی است که جوانانمان در عرصه های جهانی برای سرافرازی این آب و خاک از دیگران می ربایند.

آری ...سردار! این را خوب می دانم که آن روزها همنشینت صدای صوت خمپاره بود و بوی گاز خردل. می دانم جنگ تو جنگ تن بود با تانک. همه اینها را می دانم و به شجاعت و مردانگی ات ایمان دارم و قدر دان دلاوری آن سال هایت هستم.

سردار امید دارم که از جسارت های این نسل سومی نرنجیده باشی . اما این اطمینان را به تو و همرزمانت می دهم که برای دستیابی به آرمان هایی که تو برای به دست آوردنشان جسم و جانت را به خاک و خون کشیدند، از هیچ تلاشی فروگذار نباشم.