بید مجنون

گود بای پارتی برای جناب سردبیر

bidemajnoon67 — Sun, 04 May 2008 05:36:18 GMT

*شب چله چلچراغ-زمستان۸۶

۱: "بزرگمهر شرف الدین از شماره چهار به ما پیوست.آن بد بینی چند هزار ساله با ما بود.تقصیر آن ریش لنگری اش هم بود!گفتم:وای، یکی از آن بچه روشنفکر های متفرعن که از روزنامه نگاری چیزی سرش نمی شود! عموزاده‌خلیلی اما اصرار بر حضور شرف‌الدین داشت.تنها یک هفته وقت نیاز داشتیم تا به این تنیجه برسیم که بزرگمهر یک مهر پر ارزش مطبوعاتی است؛ دوست داشتنی و متواضع و برازنده.مضاف بر این که همان هفته بعد ریش لنگری اش را هم اصلاح کرد!"*

2: لندن با آن هوای نمور و مه گرفته اش گوارای وجودت. اما "بزرگ جان" دلمان برایت تنگ می شود و تا وقت برگشتنت که نمی دانم چند سال دیگر است را با"Special report" آرشیو شده سر می کنیم.ولی به شرط اینکه آن روز اگر چلچراغی در کار بود-با این اوضاع مطبوعات هیچ چیز بعید نیست- لذت "شنبه خوب،شنبه چلچراغ" با سس بزرگمهر شرف الدین به ما بچشانی.

3:- "... دلم برای همه تون تنگ می شه.مخصوصا بچه های تحریریه؛ تو هم که قرار بود بیای تهران.اما مهم اینکه که دوست های خوبی برای هم دیگه هستیم .هر کجای دنیا که باشیم..." **.

4: الان دقیقا دو ساعته نشستم چیزی به ذهنم نمی رسه در مورد رفتن بزرگ بنویسم. جالبه وقتی به دختر عمو که پایه ثابت "سرگیجه" بود جریان رو گفتم .فقط گفت :" بزرگمهر شرف الدین با اون همه اطلاعات حقش بود. اما حیف شد، کاشکی زودی برگرده". و خودم هم مدت ها تو این فکرم که این آدم کی فرصت کرد که این همه کتاب رو بخونه.

*- چلچراغ/شماره200 / 9 خرداد 1385

**- آخرین تلفن چقدر سخت بود.

اینجا کالو .روستایی بدون آسمانخراش...

bidemajnoon67 — Thu, 17 Apr 2008 05:08:18 GMT

۱ هفته قبل مسیح و عباس کوثری اینجا بودند.به پیشنهاد عباس قرار شد گزارشی از حرف های نگفته "سرباز معلم جنوبی" برای اعتماد کار کنم.آنهایی که کالو آمده اند می دانند حرف کشیدن از زیر زبان این چهار دانش آموز چقدر سخت است .اما به مدد حمید «دام افاضاته» به هر حربه و شیوه ای متوسل شدیم تا اینکه حسین اندکی برایم نوشت.پریسا و حمیده از آرزوه هایشان گفتند و مهدی کلاس اولی هم با خنده های مرموز اما معصومانه اش نگذاشت به ما بد بگذرد.تنها مشکل این سفر ناپدید شدن کفش عمه خاتون بود که بعد از کلی مکاشفات، به این پی بردیم که سگهای حسین آنها را جایی پنهان کرده اند. و برای حل این مشکل مجبور شدم کنار اولین کفش فروشی دیّر توقف کنم و برای جبران مافات یک جفت کفش به عمه جان تقدیم نمایم.تا باشد دیگر خانودگی برای تهیه گزارش نروم و دیگر اینکه شما هم اگر گزارتان به کالو افتاد و خواستید تنی به آب دریا بزنید حتما مواظب کفش ها و لباس هایتان باشید چون سگ های کالو در کمال آرامش و مظلومیتشان - که آبروی هرچه سگ هار و پاچه گیر است را برده اند- دست کجی دارند و هرگز فرق استخوان و لنگه کفش را نمی دانند.

۲ حالا به دلیل کم تجربه گی یا هر چه هست با مصاحبه هایی که مصاحبه شونده آشنا هستند مشکل دارم. خنده های پیاپی و گریز به خاطرات گذشته، زمان مصاحبه را گاهی اوقات به یک روز هم می کشاند.که از قضا هم "محمد سرباز" و هم "محسن پاراگلایدر" سوار (گزارش را حتما در این شماره - 290 /شنبه/ 1/ اردیبهشت - چلچراغ بخوانید). از دوست های صمیمی ام هستند. و حرف هایمان با محمد تا جایی به درازا کشید که قرار شد با کمی فاصله از هم ترتیب یک مصاحبه تلفنی را بدهیم.

پ ن ۱ : گزارش در اعتماد

پ ن ۲: صدای سرباز معلم جنوبی با موزیک متن موج های دریا.

پ ن۳ : اینجا تهران است اما جای من نیست! - شیوا آبا

پ.ن ۴: تو این روز های بهاری .حالا هر چند که بهار بوشهر سپری شده است . اما شنیدن " دخترم بهار(+)" با صدای مرضیه و شعر فریدون مشیری کیف می دهد.باشد که شما نیز لذت ببرید.

درنگ

bidemajnoon67 — Sun, 16 Mar 2008 14:34:18 GMT

تمام خانه های تقویمم تیک خورده اند.این یعنی گذر یک روز، گذر یک ماه و گذر یک سال. از برنامه کانون به طرز فجیعی عقبم . اما همین چند ماه باقی مانده هم می توان سرمایه گذاری کنم و درس بخوانم

دوستان این بار آمده ام خدانگهداری.به گمانم این چند ماه را بدون دغدغه ی وبلاگ بگذارنم بهتر باشد.پس در نیمه های گرم تیرماه از این بید مجنون یاد کنید.

پ .ن ۱: از همین حالا سال نو را به همه دوستانی که می آیند اینجا تبریک می گویم .باشد که سال ۸۷ ما را در مقاطع تحصیلی بالاتر ببینید.و شما هم رستگار شوید.

پ.ن ۲: دلم برای هر بار دیدن عدد سرخی که کنار "نظرات تایید نشده" جا خوش می کند تنگ می شود،برای همه،حتی عزیزانی که بدون هیچ رد پایی اینجا را می خوانند... اما چارای نیست...

پ ن ۳: برام دعا کنید ..

اما آهنگ های این پست

* گاهی صدای سیمین غانم آرامش خاصی به آدم می بخشد .مخصوصا اگر "گل گلدون"(+) باشد .

- (+) این هم یه کار دیگه از سیمین غانم

* چقدر خوبه وقتی صدای تند دف در میان یک موزیک آلمانی (+) می پیچه .چقدر خوبه...

مهم فقط حضور توست

bidemajnoon67 — Tue, 11 Mar 2008 05:39:18 GMT

...در روزگار ما که بسیاری از مردانِ صاحب سواد و اکثر زنان به هنگام بحث، گرفتار عدم تعادل می شوند، فریاد می کشند، دشنام می دهند، و جملگیِ ارزشهای اخلاقی و انسانی،و حتی علل گفت وگوی سیاسی و اجتماعی را زیر پاهای هیجان زدگی و غیر عادلانه خود له می کنند، و هدفی برایشان نمی ماند جزمغلوب کردن و خورد کردن بی رحمانه و لحظه یی حریف، چقدر خوب بود اگر زنانی با خلق و خوی اجتماعی آرام،وارد میدان سیاست می شدند و به خاطر مسائلی که در آرامش و وقار مدافع آنها هستند، رسما و جدا به مبارزه می پرداختند.چقدر خوب بود.در زمانه ما-شاید هر زمانه یی پس از این- چه زیبا و پر شکوه است که زنان و دختران ما،معقول ومنطقی، نه هیجان زده، نامنصف و شایغه سازانه، در متن سیاست باشند:معتقدانه،نه مقلدانه،نه نمایشی فصیمانه،نه متظاهرانه، و به خاطر آینده ی همه ی بچه هاف نه به خاطر خودنمایی و به علت خود خواهی. باور کن بانوی من...

...البته از نظر من ، این ابدا مهم نیست که در کدام جبهه حضور داشته باشی،مهم حضور است و بس. گمان هم نمی برم آنکس که خوب می جنگد بتواند در جبهه ی بد، خوب بجنگد.قاعدتا باید حقی وجود داشته باشد تا بتوانی به خاطر آن،تا پای جان ،باقدرت وایمان بجنگی...

* چهل نامه کوتاه به همسرم – نادر ابراهیمی- نشر روزبهان – قیمت:1250

پ ن: روزهای زیادی رو می شه با این (+) گذروند.بارو کنید ...

پ ن۲:وای که آهنگ اول آنشرلی (+) با اون موهای قرمزش چقدر خوبه...برنامه کودک ...عصر های تابستون..و کلی نوستالژی بازی..

ابد

bidemajnoon67 — Fri, 07 Mar 2008 16:50:18 GMT

دلم یه پرواز می خواد

نمی دونم تا کجا ...

فقط یه پرواز ...شاید برای همیشه ...هیچی نمی دونم... فقط یه پرواز

مفتعلن،مفتعلن کشت مرا

bidemajnoon67 — Sun, 17 Feb 2008 12:46:18 GMT

"ویار" یک احوالپرسی خارج از خطوط "صفر و یک" ام.احوالپرسی ای نه از پس چه می دانم هایمان و ضبط شده بر آداب لاجرم.سلامی می خواهم به نشانه سلامتی ، به نشانه شوق دیدار ...این روز ها خاطراتم محوند و سردرگم...بگمانم در عبور از خم یک جاده نمناک، در میان سپیدی لرزان مه و بوته های بادام کوهی جامانده اند. دیگر به یاد ندارم انعکاس صدای کولی دوره گرد، میان تنفس موسیقی بی رحم چکش و سندان.. .و باز هم ترانه همیشگی اش:"دلم را جز تو کس دلبر نباشد / به جز شور توام در سر نباشد" ؟های استاد حسن کولی! .هنوز هم اندکی کنارت بنشینیم، خستگی یمان را به چای در آن استکان کمرباریک مهمان می کنی؟.. به لحظه های فراوان محتاجم برای تصوری روشن، از خاطره دکه نوشابه فروش چند کوچه ان طرف تر . خاطره صدای لرزان ضبط صوت اسقاطی قرمز "سونی" با کاست همیشه گی اش: "فریاد زدیم که چرخ گردون / لیلا تو نداده ای به مجنون" آن روز ها چیزی نمی دانستم. اما حالا فریاد می زنم :چرخ گردون کو لیلا؟ کو مجنون؟کو عاشقانه هایشان؟کو عشق ها و عهد های ناگستنتی حتی با مرسدس بنز و ویلای پسر فلانی… لعنت به تو، لعنت به زمانه ...زمانه ای که شقایق و شبدر هم آغوش داس است باغ همنشین تبرهای پولادین...لعنت به شهر درندشتی که برای تسخیرش، محکومی تا پاسی از شب حافظه ات را به دست زمختِ ثلاثی مزید، مجرد و حکمت مشا بسپاری...لعنت به جمله هایی که زیبایشان با نقاب "مفتعلن،مفتعلن" رقم می خورد...شاید وقت آن رسید سرود تنهایی ام را به "مفتعلن،مفتعلن کشت مرا" تغییر دهم...لعنت به غول آهنینی که این روز ها بلدوزر می نامندش ...الهی نفله شوی آقای بلدزر که تخته سنگ های مشرف بر چراغ های شهر را به نیش کشیدی..آنجا راز هایی به وسعت تمام زنجیر های بی رحم تو مدفون بود .آنجا نقطه ثقل تنهایی های من بود..آنجا عربده گاه شبها تنهایی و پر ستاره ام بود...آنجا کرور کرور خاطره بر حافظه پریشانم برای روز مبادا نوشتم...نفرین به تو که بر تمام نوشته هایم خطی سرخ کشیدی...نفرین .نفرین .نفرین...

دلم گرفته. دلم عجیب گرفته...این روز ها چه حجمی دارند.عقربه ها متواری برای گذر از ثانیه ها و دقیقه ها مردٌد‌اند..این روز ها نگاه آبستن اشک است و بی تاب یک شانه برای زایمان...این روز ها بسان سکوت ام و عاشق شنیدن...این روز ها پرچم خنده هایم نیمه افراشته است...این روز ها شعری سروده ام با ریتم مارش حمله: "و این منم جوانی نو نوار/ که نارنجک به کمر می بندم و به جنگ غصه ها و همه نبودن ها می روم"

پ ن: گاهی که بد طور دل می گیره.شاید یه آهنگ (My Immortal) بتونه آدم رو نجات بده

یک روز، خانه ما

bidemajnoon67 — Tue, 12 Feb 2008 04:28:18 GMT

* حیاط خانه ی پدر بزرگ- زمستان ۱۳۶۵

سر سفره، من، مهران، نسترن و مامان،مشغول غذا خوردن هستیم. تلوزیون روشنه و کانل سه صحنه هایی از اروند کنار و شلمچه رو پخش می کنه. مهران کلا آدم کنجکاویه. همین طور که به صفحه تلوزیون زل زده بی مقدمه می پرسه:"مامان عمو عباس اگه زنده بود الان چند سالش بود؟" مامان از سئوال جا می خوره..سئوالش غیر منتظره است. مهران وقتی گیر میده هیچ رقمه نمی شه از زیر سئوالش شانه خالی کرد . "نمی دونم مامان! شاید هم سن دایی اکبر". مهران سئوال هاش مثل زنجیر به هم وصل هستند و مجبوری تا تهش جواب بدی. نگاهی به عکس روی دیوار می اندازه و حرفش رو ادامه می ده:"دائی که بعضی از موهاش سفید شده .اون عکس رو نگاه کن .عباس همه موهاش سیاهن .مامان!عباس الان کجاست؟" نسترن سکوت مامان رو متوجه می شه. حرف مهران رو قطع می کنه و میگه :"مهران مگه اون روز توی کتاب داستان برات نخوندم اون هایی که شهید می شن میرن پیش خدا.تازه دیروز سر امتحان هیچی بلد نبودم از عمو عباس کمک خواستم. امتحان خوبِ خوب شدم، بیست. حالا هم ساکت باش و غذات رو بخور"سرش رو می بره جلو و آرام در گوش مهران می گه:"مگه نمی بینی مامان داره گریه می کنه.هیچی نگو دیگه". مامان ساکت .من ساکت و قاب عکس روی دیوار هم همین طور.

آخر شب هست و هر کسی سرش به کاری گرمه . من توی اتاقم درس می خونم.مهران و نسترن توی اتاقشون مشغول بازی هستن و مامان هم داره توی آشپزخانه ظرف می شوره.گوش هام رو تیز می کنم .صدای نسترن رو می شونم که به مهران می گه: "مگه صد دفعه بهت نگفنم وقتی داداش نبی هست از عمو عباس چیزی نگو.ناراحت می شه ... ندیدی بعدش رفت توی اتاقش.گمونم گریه کرد" صداشون دیگه نمیاد بعد از چند دقیقه باز نسترن می گه : "مهران میای ما هم مثل داداش نبی توی خونه بابایی رو عمو جواد صدا بزینم. اینطوری دیگه داداش نبی هم یاد باباش نمی افته که ناراحت بشه"... حرف هاشون مثل پتک آهنین روی سرم خراب می شه، دوست ندارم این افتاق بیفته .دوست ندارم اون ها هم مثل من با کلمه مقدس و مهربان "پدر" غریبه باشن و از شنیدنش یکه بخورن . نمیخوام این جنگ لطعنی پاش به زندگی چند بی گناه دیگه هم باز بشه... دیروز مهران به مامان می گفت: "مامان چرا چشمات همیشه گریه داران" .چه باید در جواب این حرف گفت ؟ نمی دانم .شاید مهران هم بالاخره روزی از روزهای خدا بفهمه که این چشم ها خیلی وقته که گریه دارن .خیلی وقت...

پ.ن : این آهنگ رو هیچ وقت توی روز های کودکیم نشنیدم ...اما نمی دونم چرا وقتی می شنومش اون روز ها مثل فیلمی از جلوی چشمم می گذره ...شما هم امتحان کنید شاید جواب داد..

5 ساعت با عریضه نویسان رئیس جمهور

bidemajnoon67 — Mon, 28 Jan 2008 08:02:18 GMT

گزارش رو می تونید شماره۲۸۱چلچلراغ بخوید

خانه ای خریدم بی پرده، بی پنجره، بی در، بی دیوار.

دکترمحمود احمدی نژاد رئیس جمهور کشورمان دور دوم سفر های استانی خود را آغاز کرده است . این روز ها مردم بوشهر در تدارک پذیرایی از او هستند.در این میان مردم مشکلات خود را به صورت نامه مکتوب کرده اند تا در صندوق هایی مخصوص که در شهر و روستا در نظر گرفته اند بیندازند.چند ساعتی با یکی از عریضه نویس ها نشستم. عریضه نویس ها با یک خودکار وچند کاغذ پشت میز می نشینند و درد دل های مردم را مکتوب می کنند .البته به ازای این کار پولی هم می گیرند .گزارشی که در پی خواهد آمد گوشه ای از نامه هایی است که آن روز مردم بوشهر در صندوق ها ریختند.

یک گلمیز و مقداری کاغذ سفید و دو تا صندلی تمام تشکیلاتی است که بهزاد برای عریضه نویسی اش فراهم کرده است . همه او را می شناسند،قبلا روی مینی بوس کار می کرده است اما بعد از مدتی از رانندگی خسته می شود کارش را رها می کند و شروع به عریضه نویسی می کند.سواد چندانی ندارد اما دستخط خوبی دارد و به قول خودش نامه هایش خیلی ضرب دارند و" اگر طرف بگوید مرغ من می نویسم شتر مرغ".شهری که بهزاد در آن زندگی می کند "ریز" است. درست پائین نقشه ایران چسپیده به عسلویه..محل کارش کنار دادگستری است و برای مردم دادخواست و شکایت می نویسد و اگر از انجا رد شده باشید حتما او را با عینک باریک و سبیل پر پشتش دیده اید. اما این روز ها که همه در تلاشند به گونه ای مشکلاتشان را با رئیس جمهور در میان بگذارند ، بهزاد هم از فرصت استفاده کرده و بساطش را کنار بخشداری گسترده و بر کاغذ سفیدی بالای سرش نوشته:"عریضه نویسی برای رئیس جمهور.هر نامه هزار تومان".صبح زود است و هوا هم به شدت سرد.ده پانزده نفری دور بهزاد حلقه زده اند و هر کسی با نفر کناریش در مورد نامه ای که می خواد بنویسد گرم صحبت است.انگار اینجا کسی غریبه نیست و هیچ کس مشکلش را از دیگری پنهان نمی کند. هر کس که نوبتش می شود روی صندلی روبه روی بهزاد می نشیند و با صدای بلند از درد هایش سخن می گوید... پیر مردی لاغر که خود را سخت پوشانده است با بغل دستی اش گرم درد دل است:" تا حالا یاد ندارم هوا اینقدر سرد شده باشه چشت روز بد نبینه به علی قسم ،الان چند شبه اگه چرت زده باشم .هر شب سه تا پتو سر می کشم اما چه فایده وقتی نه دری باشه نه پنجره ای جلو سرما بگیره .زیر ده تا پتو هم که بری گرم نمیشی .حالا آمدم نامه ای بنویسم ، شاید رئیس جمهور پولی کمکم کنه که پنچره ای رو خونه ام بزارم. " نگاهی حسرت بار به تابلو آبی رنگ بانک صادرات که چند متر آن طرف تر است می انداز و می گوید " خدا پدر بی پولی رو بسوزونه" قیافه جمع شده و صدای لرزانش حکایت از چند شب سرد و سیاه دارد هنوز گرم حرف زدن است که نوبت به او می رسد. همین که صدایش می زنند آرام روی صندلی می نشیند و نفسش را چاق می کند و انگار که رو به روی ضبط صوت نشته باشد بدون توجه به حضور بقیه شروع به حرف زدن می کند. او تمام مشکلش نداشتن محافظی در برابر سرماست و اثاث ناچیزش دغدغه ای برای سرقت اموالش حتی با نبود درب و پنجره باقی نگذاشته است... ناخوداگاه شعری از سید علی صالحی در ذهنم تکرار می شود:

"راستی خبرت بدهم

خواب دیدم خانه ای خریدم بی پرده، بی پنجره، بی در، بی دیوار.

هی بخند.

دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سفید از فراز کوچه ما می گذرد.؟

نه«ری را»جان نامه ام باید کوتاه باشد ،ساده باشد بی حرفی از ابهام و آینه

از نو برایت می نویسم.

حال همه ما خوب است اما تو باور نکن"

بقیه گزارش را در ادامه مطلب بخوانید

کجایی!صدام میاد ؟

bidemajnoon67 — Thu, 24 Jan 2008 16:44:18 GMT

کوچه شهر دلم از صدای پای تو خالیه...

امروز بد جور دلم هوات رو کرده بود ...

کل یوم عاشورا

bidemajnoon67 — Sun, 13 Jan 2008 05:32:18 GMT

آن خیمه ای که گیسوی حورش طناب بود

شد سرنگون ز باد مخالف حباب وار

بودند دیو و دد همه سیراب و می مکید

خاتم ز قحط آب سلیمان کربلا

محرم هم امد...واگه خوب گوش تیز کنی حتما صدای سنج و دمام از را ته کوچه می شنوی ....روزهای محرم با همه ی غم و اندوهش یک لذت خاصی برایم داشته اند. چه روزهایی که میان حلقه سینه زنی می ایستادم و با حسرت به روزهایی فکر می کردم من هم عضوی از این حلقه خواهش شد، و چه این روزها که آنقدر قد کشیده ام که بتوانم بی مهابا خود را به موج سینه زن ها بسپارم و در این دریا اندکی غرق شوم... نمی دانم چند بار سینه زنی بوشهری ها را از نزدیک تماشا کرده اید واین را هم نمی دانم عضوی از حلقه بوده ای یا نه؟ اما یقین دارم که هر چقدر هم که با محرم و آئین های مذهبی بیگانه بوده ای بی درنگ در این همه زیبایی و هماهنگی در حلقه های تشکیل شده از آدم هایی که هیچ سنخیتی با هم ندارند می مانی.این سینه زنی که نظم خاصی دارد . مردان‌ به‌ صورت‌ دايره‌ کمربند هم‌ را با دست‌ چپ‌ مي‌گيرند و در پاسخ‌ نوحه‌خوان‌ ـ که‌ نقش‌ رهبر ارکستر را دارد ـ مي‌چرخند و سينه‌مي‌زنند و به‌ نوحه‌خوان‌ جواب‌ مي‌دهند و در لحظه‌هاي‌ معين‌ و در فاصله‌هايي‌ حساب‌ شده‌ درنگ‌ مي‌کنند. (در سينه‌زني‌ و خواندن‌، نه‌ در حرکت‌). گاهي‌ بيش‌ از ده‌ دايره‌ي‌تو در تو به‌ وجود مي‌آيد. اولین بار اینگونه سینه زنی توسط ناخدا عباس دیا نورد به بوشهر آمد و بعد از آن افراد دیگر همچون علی دشتی، و جهان بخش کردی زاده که در جنوب او را با نام "بخشو" می شناسند، رواج پیدا کرد .بخشو که صدایش هارمونی عجیبی با دمام، سنج و هوای شرجی خورده بوشهر داشت مورد اقبال قرار گرفت.بخشو که استاد محمد رضا شجریان او را استاد دستگاه دشتی می خواند.در شروه* خوانی هم پیشتاز بود .و در جایی محسن شریفیان او را آبروی موسیقی مذهبی ایران می داند...

*شروه‌:که‌ در لغت‌ فرس‌ ـ آواز خوش‌ معني‌ شده‌ (برهان‌ قاطع‌) در بوشهر ـ چه‌ در محافل‌ و چه‌ در عزاداري‌ ـ به‌ آهنگي‌ بسيار غم‌انگيز خوانده‌ مي‌شود.

این هم چند تا لینک از بخشو برای دانلود.

*واحد

*بار الها تو بده نصرت این شاه جوان که - ای شیعه بر سر زن

*به دشت کربلا لیلای محزون بگفتا با صد افغان

*آه واویلاه کو اکبر من

*آه وواویلا کو اکبر من لیلی بگفتا ای شهم

*اکبر جوان لیلی

*السلام السلام ای شاه لب تشنه کام

*دست علمدار شاه بی یار